Oyun zamanlarımın en koyu olduğu, masalları dikkatle dinlediğim, mahalledeki tüm çocuklardan sesimin daha
çok çıktığı, bir an önce büyümek istediğim zamanlardı. Komşuluk kavramı o zamanlar yitirilmemiş, mahalle halkının akraba gibi olduğu yıllardı. Ismi gibi melek güzlü komşumuz Melek Teyze’yi o zamanlar tanımıştım. Hep ağlayarak gelirdi bize, dalıp dalıp giderdi uzaklara… Elinde örgüsüyle gelirdi, bir yandan el değmemiş gibi o dantel örgüleri yapardı, bir yandan da yaşadıklarını anlatırdı. Yan odada evcilik oynarken dinlerdim, o zaman kapı dinlemek, anlatılanları dinlemek büyük bir marifetti. Melek Teyze hep bizde kalsın, hiç ağlamasın isterdim. Tüm mahallenin melek yüzlü, iyi niyetli, bize oyunlarımızda kekler yapıp getiren gözü yaşlı Melek Teyze eşinden dayak yiyen, gidecek yeri olmadığı için susup oturmakla yetinen yüreğinde acı olan komşumuzdu.
Akşam üzerileri oyunlarımızı oynamak için çıkardık sokağa. Yine bir yaz gecesi tüm mahallenin dışarıda olduğu herkesin kahkahaların birbirine karıştığı, bizim saklambaç oynadığımız bir an çığlıklar duydum. Melek Teyze’nin çığlıklarıydı. Herkes şaşkın, herkesin sesi kısıldı, sadece Melek Teyze’nin haykırışları. Herkesin duymazlıktan geldiği bu çığlıkları bu sefer herkesin canını acıtıyordu. Oyunu yarı da bırakıp, koşarak eve girdim. O gece Melek Teyze bahçesinde tahta masaya oturarak ağladı. Pencerenin arkasından izledim, çığlıkları hala kulağımdaydı. O geceden sonra Melek Teyze’yi anneme veda ederken gördüm. Oyunumun en nefes alıcı yerinde Melek Teyzeyle annemin yanına gittim Melek Teyze sarıldı, öptü beni.’Hadi koş kaldığın yerden devam et, oyununa ben seni geleceğim ziyarete’ dedi. Ben oyunuma kaldığım yerden devam etmeye çalışırken Melek Teyze yokuşu iniyordu. Ben oyunuma devam ederken o hayatına kaldığı yerden devam edebildiği mi bilmiyorum. Nasıl bir hayat kurdu, yaralarını iyileştirebildi mi diye merak ettim.
*****************************************************
Yıllar geçti, oyunlarıma veda ettim. Büyümeye çalıştım, büyüdükçe sorularımın yanıtları daha karmaşık oldu. Şehirler, evler değiştirdim. Yollar gittim, gittiğim yolların dönüşlerini yaptım, kararlar aldım. Her geçen gün hayatıma etki edecek kadınlar tandım, hikâyelerini dinledim. Ağızlarından çıkan kelimelerin, yüreklerindeki izleri gördüm. Sol parmaklarında taşınan yüzüğün ağırlığı dört bir yanını sarmış sessiz ağlayan kadınları yaşadıklarına tercüme oldu yüreğim. Çocukluğumdan bana kalmış bir miras mı bilmiyorum ama kadına karşı şiddete her zaman çok duyarlı oldum. Ne zaman şiddete dair bir şey duysam, okusam yahut şahit olsam Melek Teyze’nin gözyaşları ve çığlıkları gelir aklıma.
Pazar günü Dünya Kadınlar Günü. Hangi kadınların günü? Zorla evlendirilen kadınların mı? Töre uğruna öldürelen, şiddetin en alasını gören kadınların mı? Ailesi tarafından ‘otur evinde kocandır döver de, söver de’ diyen ailelerin kızlarının mı? Çocukları için sabreden, ekonomik özgürlüğü olmayan kadınların mı? Çocuk özlemi çeken annelerin mi? Her şeyi olup ama sevgiye muhtaç kadınların mı?
Ilk önce kendi annemin daha sonra tanıdığım yürekleri büyüklüğüne inandığım tüm kadınların, tanımadığım ama hayat mücadelesini ellerinden bırakmayan hayatta bir iz bırakabilmek için mücadele eden, sessiz sessiz ağlayan, inanan, güçlü duran, gülen hayata bir derdi olan tüm kadınların Dünya Kadınlar Gününüz kutlu olsun. Iyi haftalar…
tenzileyorulmaz@gazetetrakya.com
Popularity: 4% [?]