Bir çocuk çığlığı kulaklarımda yankılanıyor… Kulaklarımı tıkamak istiyorum ama beynimde yankılanıyor adeta… Kan içindeki yüzü gözlerimin önünden hiç gitmiyor… “Acaba” diyorum kendi kendime… “Acaba yardım etmek için ne yapmalıyım?, Bir banka hesabına para mı yatırsam? Ya da bir kampanya aracılığı ile elimden geldiğince destek mi olayım bu çaresiz insanlara..?” Peki ya sonra? Sefil hayatıma devam ederim. Sıcak odamda televizyon başında, canlı canlı yayınlanan savaşı izlerim… yemeği mi yerim… arkadaşım arar… dışarı çıkar, eğleneriz… Bir an için belki aramızda Gazze’yi konuşuruz… Sonra yine yaşamımıza kaldığımız yerden devam ederiz. Ne de olsa bizim hiç kafamıza bomba düşmedi… Etrafımızda bağıran yaralıların çığlıklarını duymadık… Savaş bizim için sokaklarda tepki gösteren insanların ağzındaki haykırıştı sadece… Ya da seyirci koltuğunda bir katliamı en ön sıradan izlemekti… *** “Tepki göstermek”, “Üzülmek”, “Dua etmek” ya da “Yardım etmek…” Işte ‘çaresizlik’ için üretilen çareler bunlar… Gazze’ye düşen ilk bomba kadar öfkeliyim… Ölüm tacirleri, ölümü bu kadar ucuza satarken, içimden sadece bağırmak gelmiyor… Kan yanı başımızda oluk oluk akıyor… “Sıra bizde” diyorlar, sonra da uyuyorlar… Sabahın köründe, bir bomba sesi ile uyanmak kadar kötü geliyor değil mi, saatin zili? Erkenden işe gitmek ve hala kimin için para kazandığını anlayamamak… Sen hayatın anlamını araya dururken, başkaları hayatını kurtarmaya çalışıyor… Gazetelerin sayfası her gün kan kırmızı renginde çıkıyor… Ama spor sayfası daha renkli geliyor insana… Tepki göstermeyi kendine görev edinen yurdum insanı, “haklı” tepkisini sokaklara çıkarak gösterdi. Filistin halkının yanında olduğunu haykırarak, Israil’e lanet yağdırdı. Ülke çapında tepki gösteren bu insanların bir kısmı da yarası kanayan bölgeye “yardım” oldu aktı… “Peki başka ne yapalım yani…?” diyoruz sonra kendimizi teselli etmek için… Belki de çaresizlik insanı deli eden… Insanın en büyük savaşı kendisiyle değil de, işte bu çaresizlikle olmasın sakın??? *** Baştan aşağıya bedenim titriyor… Avuçlarıma bakıyorum kanıyor… Yumruğumu sıkıyorum… “Bu kanı kimse görmemeli” dercesine saklıyorum elimin içinde… Hepimizin eline bu kandan bulaşmadı mı sizce? Silmek kolay değil, yara bantları ile kapatmak ise çözüm değil… Dünya devleri bu kanı saklamak için ellerini arkalarına bağladı… Yani çare üretmesi gereken çaresizler, aslında herşeye seyirciler… Sokağın ortasına çıkıp, gözlerinden yaşlar akarken, boğazlarını yırtarcasına bağıran insanlar ise ellerinden bir şey gelmediği için bağırıyorlar… Ama seslerini duyan var mı bilinmez… *** “Işte yine bir gün sona erdi” diyorum kendi kendime… Hayatımızdan bir gün daha eksildi…. Birileri için bugün hayatının son günüydü… Birileri için ise ilk günü… Belki de Gazze’de yıkıntıların arasından yükselen bir bebek sesi… Bu bebek ki; bir şekilde katliamdan kurtulacak ve büyümeyi başaracak… Kimbilir belki de öğrenimini en iyi şekilde tamamlayacak ve savaşta kaybettiği ailesini yaşatmak için dünyanın önde gelen bir barış temsilcisi olacak… “Barış”… Bugünlerde bizlere ne kadar uzak bir kelime… *** Bir çocuk çığlığı kulaklarımda yankılanıyor… Kulaklarımı tıkamak istiyorum ama beynimde yankılanmasına engel olamıyorum… Kan içindeki yüzü gözlerimin önünden hiç gitmiyor… Bağırmak istiyorum… Bağıramıyorum… Sahi, bağırsam sesimi duyarlar mı acaba?
Popularity: 3% [?]