Bir şehrin telaşı, bir şehrin acısı yüreğinizi sardığında toparlanıp o şehrin içinde kaybolmak, soru işaretleri bulmak, radyoda kendimize parçalar tutmak, en derin yaranıza tuz basmak için gidersiniz fakat değişen her şey gibi değişmiştir gitmekte olduğunuz şehir.
Gün aydınlanmadan, İstanbul yollarına düşüyorum. İstanbul’da beni bekleyen güneşli bir sabahla yapmam gerekenlerin listesiyle günün ve şehrin biraz daha uyanmasını bekliyorum. Hızlanan şehrin ortasında anlıyorum ki; uzakta kaldığım şehir değişmiş, sokaklar değişmiş, insanlar değişmiş. Öyle yabancı gibi izliyorum hareketlenen şehri, usul usul bakıyorum koşturmakta olan insanlara. Anlıyorum ki; alışmak da olduğun şehir içindeykenmiş sana olan sevgisi, sen çekip gittiğinde yerine hemen başka birini koyuyormuş.
Boğazı izlerken baharda göremediğim erguvanlar için üzülüyorum, gemiler geçiyor, göremediğim tüm gemilerin ışıkları için hüzün kaplıyor yüreğimi, baştan en baştan düzen kurmak ne kadar akıllıca olur diye düşünüyorum, gemiler kakıyor, arabaların geçiyor, yollar dolup boşalıyor, güneş etkili oluyorum başımın üstünde ve inatla kendime yüklenmekten vazgeçmiyorum… Oturduğum banktan kalkıp görmem gereken kişilerin yanına giderken, trafiğini bile sevdiğim şehrin tam ortasında bir şarkı tutturuyorum. Gitmem gereken yere vardığım da görüyorum ki; en sevdiğim sokak ismi değişmiş, sürekli kahve içmeye gittiğimiz yere kocaman bir ofis açılmış, gördüklerim değişmiş, başlamışlar, bitmişler, beklemişler, çözümlemişler, yorulmuşlar, umut etmişler hepsi bir ağızdan beni ne yaptığımı sorarken içlerin biri durup: “Sen seversin hüznü, kim bilir neler geçiyor şuan aklından, sen seversin sevdiğin şeylerin acı tarafını” diyor. Elimde kahvem, gözüme bir yumruk yaş toplanıyor bakışıyoruz tüm masayla… Gülüyorum, kararsızlıklar, yaşananlar, beklentiler, huzursuzluk hepsi bir anda her şeyle karışıyor ; “Bir şehrin hele hele bu şehir aşık olduğun şehir ise, ihaneti çok acı oluyormuş” diyorum. Diğer arkadaşım gözlerinde büyük bir güçle; “Zamanla alışırsın, sorun bizde sevdiğimiz her şey bizim, hep bizim kalacak gibi sahipleniyoruz ki bu Istanbul ise seni hiç beklemez, sen ondan bir kere gittiysen …” diyor ve gerisini getirmiyorum. Ruh halimizi aramızdaki en neşeli arkadaşımız değişitiriyor. Gülüyoruz, anılarımızı anlatıyoruz.
Şehir yaşamaya devam ederken, caddelerin ışıkları yanmadan terk etmek için koltuğuma oturuyorum, hareket ederken bir yerden derin bir müzik sesi geliyor, dilini bilmediğim ama acısını çok ağır olan Yunan bir kadının söylediği acılı şarkıyla Istanbul’dan çıkıyorum.
Yıllar önce bir kitapta okumuştum, bir şehre kendini ait hissetmek önemliymiş. Şehri sevmek beraberinde birçok şeyi yanında getirirmiş. Peki, siz Sayın Okur; ait hissettiğiniz şehirde misiniz? Yoksa çok uzaklarda mı kendinizi ait hissettiğiniz şehir?
tenzileyorulmaz@gazetetrakya.com
Popularity: 4% [?]