Çarşamba günü Kardelenler belgeselini izlemek için koşturarak eve giriyorum. Bir ay önce belgesel için uzun mesailer harcandığını, süper bir belgesel olacağını duymuştum. National Geographic yöneticisi Adam Theiler ve kardelenlerin fotoğrafını çeken Tino Soriano’nun açıklamalarını bir gece önce haber bülteninde izliyor ve ertesi gece izleyeceklerim için hazırlıyorum kendimi.
Ayşe Kulin Kardelenler kitabını çıkardığından, Sezen Aksu Kardelenler albümünü piyasa sürdüğü günden bu yana Kardelen projesi için attı yüreğim. Kitabı arkadaşım Aslıhan’la döndüre döndüre okuyup, Ayşe için, Melek için tüm kardelenler için sessizce yürek burkmuştuk. Ayşe Kulin’in kaleminden okuduğumuz her kardelenin öyküsü bizi bilmediğimiz şehirlerinin hüznüne götürdü, aradan zaman geçti bizim hikâyelerini okuduğumuz kardelenler büyüdüler, okullu oldular, bazen kaybettiler, bazen kazanmak adına sözler verdiler, kardelenlerin isimleri değişse de öykülerinde pek değişiklik olmadı. Kaderlerinin sınırlarından çıkmak için tek bir cümle kurdular: “Okumak istiyorum” Hayallerini yazdılar, olmak istedikleri meslekleri büyük bir istekle söylediler.
Belgesel tanıtımını internette izlerken Buket’in konuşmaya başlıyor, defteriyle yerde oturmuş yazı yazarken kendi öyküsünü anlatıryor; “Adım Buket biz beşkardeşiz. Babam yok, daha doğamadan bizi terk etmiş, benim hiçbir şeyim yok, baba demek nasıl bir duygudur onu bile bilmiyorum” dediği an zaten benim gözleri doluyor ve akşama beni ne öyküler bekliyor, nasıl hüngür hüngür ağlayacağımı düşünüyorum. Buket polis olmak istiyor, Ayşe öğretmen, Ipek doktor hepsi bir iz bırakmak istiyorlar.
Mükemmel bir belgesel olmuş, anlatmaktan çok izlemenizden yanayım. Uzak diyarlardaki öykülerin belgeseli olmuş, kardelenlerin dünyaya açıldığı bir belgesel olmuş, öyküleri okyanusların gerisine giderken hayalleriyle bir adım daha ileriye gitmişler.
Kardelen belgeselini yapan yönetmen Türkan Saylan’ın ne kadar güzel bir proje öncülük ettiğini, Sezen Aksu’nun ne kadar sıcak olduğunu, Ayşe Kulin’in en güzel kelimelerini bir kere daha kardelenlerin belgeseli için kullandığı ve Kardelenlerin nasıl samimi olduğunu, nasıl yürekli olduğunu anlatırken büyük bir beklenti ve sevinç içinde yaptıkları geçirdikleri günleri anlatıyor. Büyük bir heyecanla kendi öykümden bir parçaymış gibi izliyorum belgeseli, yapılanları, çekine fotoğraflarda umut dolu bakan Kardelenleri. Belgesel bitiyor, derin bir hüzün ve projenin bu kadar ilerlemesinin sevinciyle oturduğum koltuktan kalıyorum.
Her bir kardelenin hayali gerçek olsun, Tüm Kardelenler öykülerini istedikleri gibi yazsın diye dua ediyorum. Tüm kardelenler soğuğa, engellere rağmen açsınlar. Hayat olanlara torpil geçsin, güneş en çok onların hayallerine ışık saçsın istiyorum. Iyi haftalar.
tenzileyorulmaz@gazetetrakya.com
Popularity: 5% [?]