Tüm hafta boyunca bu hafta yazacağım yazının sıkıntısıyla yaşadım.Bazen nereden başlayacağınızı bilemezsiz,bilseniz dahi bir türlü o eşsiz kelime gelmez,bir yığın düşüncenin telaşı içinde oradan oraya savrulursunuz.Yazılarımı uzaktan takip eden bir arkadaşım Duygu aradı ;’Bu hafta sonu babalar günü ya ,sen şimdi kesin yazarsın böyle bir fırsatı kaçırmaz beni de burada sulu göz yaparsın,içimi çeke çeke ağlamak istemiyorum,lütfen çok derin şeyler yazma.,bu yıl babalarımızın dizlerinin dibindeyiz ,daha ne istiyorsun?’dedi.Telefonu kapattıktan sonra aklımdan geçenleri kağıda dökememenin sancısıyla oradan orada savruldum durdum.
Geçen yıl babalar gününden bir hafta önce Duyguyla bir akşam yemeğinde bir araya geldik,yan masamızda oturan çocuklu bir aileye gözümüz ilişti.Dört ya da beş yaşlarında kızlarıyla yemek yiyorlar ve kız babasıyla inanılmaz bir iletişim içerisinde ki,annesiyle ilgilenmeye başladığı gibi dikkat çekmek için elinden geleniyor,beş yıl uğraşsam boğazımdan çıkmayacak sesler çıkarıyor,kendini yerden yere atıyor,canı acıyor avuçlarının içi kıpkırmızı oluyor ama inatla babasının onunla ilgilenmesi için elinden geleni yapıyor.Çünkü biliyor ki;canı istediği kadar acısın babası tüm acılarını hafifletmek için yanı başında duruyor.Bizim tüm bunları fark ettiğimizi algılayarak babasını bizden kıskanıyor ve babasının yerini değiştiriyor,bizi kıskandırırcasına babasını sarılıp öpüyor.Duyguyla gülüşürken ,zeytin gözlerinde bir damla yaş oluyor ;’Biliyor musun;babam benim süper kahramanımdır.’diye göz yaşını akıtmadan uzaklara dalıp giderken ,ip gibi göz yaşlarım akmaya başlıyor.Ikimizde kahramanlarımızın özlemi içinde yüreğimizin çarpıntısıyla susuyoruz.
Akşamın sabahında her ikimizden de beklendik bir davranışla biletlerimizi alıp ,gitmek için gün sayarken yollara düşüyoruz.Ben babamın yanına vardığım da Duygu hala Adana yollarında büyük bir heyecanla yolun bitmesini bekliyordu.Ben babamla sıkıştırdığımız anılardan ,yaptığımız yolculuklardan,beklentilerimizden kaygılarımızdan konuşurken,Duygu babasını uzun bir aradan sonra görmenin heyecanıyla mesajı düştü telefonuma ,ikimizde huzur dediğimiz kavramın en güzel yerindeydik.
Döndüğümüz gibi bir araya gelme gereksinimi içinde otogara girdiği gibi beni aradı,buluştuk,ikimizde de enerji dolu ,ışıl ışıl bakıyorduk.
Gözlerini açarak bana:’Süper kahramanın saba çok iyi gelmiş, bakıyorum da gözlerinin içi gülüyor ‘dedi.Gülüştük.’Biliyorum sen yine ağlarsan ama bişey söylemem lazım yolculuğumuzun anlam ve önemi için; dünyanın neresine gidersem gideyim,en büyük destekçim,yaşam kaynağım uğruna her şeyden vazgeçebileceğim tek adam.’dedi çok ama çok uzaklara giderek.’Bir kelime daha edersem ağlayacaksın ,ağlarsan susmazsın sen şimdi ‘dedi değiştirdi muhabbeti.Kaldığımız yerden devam ettik stresli ,çekilmez günlere…
En korunmasız anlarımızdaki cesur tarafımızdır babalar.Konuştuğu an,beklediği an,sabrettiği an her biri bir sinyaldir sizin için.Her başarısı bir tecrübe ,her bitişi yeni bir başlangıçtır.Sizin bitip bitip başlamanızın garantisidir.Sözcükleriyle değil bakışıyla anlatmasıdır sevgisini.Anıların en mükemmellerinin baş rol oyuncusudur,canınız acıdığında bilirsiniz ki sessizce tamir eder,beklerken yolunuzu bilir ki,yüreğiniz onu çok özlemiştir.Ilk önce kendi babamın,sonra yollar boyu çocuklarını özlem çeken,gecesini gündüzüne katan ,yürekleri evlatları için atan kocaman yürekli,yorgun tüm babamların,babalar günü kutlu olsun.Iyi haftalar…
Popularity: 3% [?]