Geçen haftadan bu yana pek değişiklik olmadı, ben tatil planları içinde imkânsız hayallerime devam ediyorum. Tek fark akşam yemeğinden sonra yeni arkadaşım, alt komşumun beş yaşındaki kızı Minel’le balkon keyfimiz. Tatilden yeni geldi. Apartmana girdiğim an merdivenlerin başına dikiliyor, ellerine beline koyarak ‘Bu gece size gelmek istiyorum, yorgun değilsen, dışarı çıkmayacaksan’ diyor. Saçları lüle lüle, tombul ve çok bilmiş.. Sorduğu sorular verdiği yanıtlarla büyümüş küçülmüş durumda.
Oyuncaklarını, defterlerini, kalemlerini, oyuncak makyaj malzemelerin bulunduğu çantayı alıyor ve zile boyu yetmediği için kapıyı küçücük elleriyle vuruyor, biraz geç kal kızıyor.. Ellerindeki oyuncakları bana veriyor saçlarını savurarak salonu geçip balkona varıyor ve oturuyor her zaman ki yerine.. Başlıyor anlatmaya. Büyük bir sabırla dinliyorum, çünkü konuşturmuyor konuştuğum an ‘lütfen ben konuşuyorum, dinlemeyi bilmek gerek’ diyor. Her şeyden haberi var, dünya sorunları sanki onun için çok önemliymiş gibi haberleri hiç kaçırmıyor, tüm çizgi filmlerde ne oluyor, hangi dizi, hangi akşam dizilerde neler oluyor biliyor ve beni şaşırtıyor.
Beynine beni arkadaşı gibi kodladığı için abla falan demiyor zaten. Anlatıyor da anlatıyor, susturmak imkânsız eğer öyle bir eğilimde olursam kızıyor, dudağını büküyor. Masa üzerindeki koyduğu aynasına ara bakıp bakıp ‘bunları ben mi söylüyorum’ diyormuş gibi onay alıyor aynadan ve kaldığı yerden devam ediyor. Döndürüp dolaştırıp konuyu tatil anılarından açınca orada dağılıyorum. Bıraksalar hüngür hüngür ağlayacağım. Dinlemediğimi anladığı zaman basacak çığlığı diye korkarak dinliyorum. Bu yaz hangi albüm çıktıysa hepsi ezberinde, hem anlatıyor hem şarkıları sıkıştırıyor araya. Kısık sesle; ’sana tüm sırlarımı anlatacağım ama kimseye anlatmak yok’ diyor. Orada kahkahayı basıyorum. Başlıyor anlatmaya, Allahım sanki yaşıyor, kendini kaptırdı anlatıyor, kesmek mümkün değil zaten bu yaşta hevesi kırılmasın, hayatta onu dinleyen birileri olacağını hep düşünsün pür dikkat anlattıklarını dinliyorum. Günün stresini de, yaşananların acısını da, ertesi günün stresini düşünmeden yıldızlar eşliğinde tüm apartman sakinleriyle Minel’in anlattıklarını dinliyoruz. Saati soruyor bana gecenin sonunda ‘artık ben gitsem iyi olacak, sabah işe gideceksin, sütünü iç erkenden yat’ diyor. Gülümsüyorum ‘tamam’ diyorum. ‘Yarın akşam yine gelirim, anlatacaklarım daha bitmedi’ diyor. Eşyalarını topluyoruz, zaten on dakika kadar sürüyor.’ Sabah işe gitmeseydin, ananem, sen ben spora giderdik’ diyor. ‘Keşşşkkeee’ diyorum. Öpüyor beni , ‘Iyi geceler’ diyor. Merdivenleri tık tık iniyor. Inerken ‘Sütünü içç, yoksa annene söylerim’ diyor.
O gittikten sonra balkona geri dönüyorum, Minel’in yaşında olmayı ne çok isterdim diye düşüyorum. O yaşlardaki terk derdim, gece oynadığımız saklambaç, yakan top oynarken dizlerimi kanatmam, mahalledeki çocukları toparlayıp hepsini kışkırtıp Ayşe Teyzenin bahçesindeki erik ağaçlarına tırmanmak, yakalandığımız an koşturarak evde saklanmam, Heidi’yi izledikten sonra sokağa çıkıp bugün oyunlarımı Heidi için oyunlar oynadığım zamanlar, dünyayı kocaman sandığım her şeyin oyunlardan ibaret olduğu, büyümek oyun gibi bir şey sandığım zamanların garip hüznü sardı içimi ben bunları düşünürken Minel alt kattan sesleniyor; ‘Yarın ben kek yapacağım annemle, yemekten sonra bize gel’ diyor. ‘Tamam, gelirim’ diyorum.
Şimdi biri beni o yıllara götürse, sorumluluklarımı yaşanmışlıklarımı, beklentilerimi, isteklerimi, hırslarımı tutkularımı sil baştan yazmam için ya da yapmak istemediğim halde yapmak zorunda kaldığım her şeyi o yıllara geri dönüp tekrar baştan yaşamak adına bildiğim yollardan geçsem ve hayatın en güzel yıllarından bu yıllara uzanan serüveni yakan top ve evcilik kadar kolay olup, beğenmediğin zaman oyundan çıkma hakkım olsa… Keşkelerle olmasa da bu iş, yüreklerde hala çocuk olmayı istemek bile, sanırım içimizdeki enerjiyi bir nebze yükseltiyor.. Içimizde yaşayan çocuklara iyi davranmak gerek… Iyi haftalar.
tenzileyorulmaz@gazetetrakya.com
Popularity: 4% [?]