Hangi zemheriydi gittin bilmem, söz vererek geri dönmek kaidesiyle
Karlı dağlar kaldı ellerimde şimdi, saçlarım gibi bembeyaz
Bir kefen yalnızlığında, soğuk rüzgâra teslim bu yürek
Nasıl unutur, gece üzümü gözlerini…
Uzak kentlerde sevdalı kuşlar misali uçar yüreğim,
Bilinmezlik kaderim mi yoksa sevgilim mi fark edemedim
Acılarımı Galoş’un Meyhanesi’nde bir bardağa gömerken,
Ve hala resminle, masa mum ışığı karanlığında
Bilinmezlikten öte bir
Hangi zemheriydi çıkışında…
Kalbim yaralı, kalbim kırık, kalbim bir kırık saz gibi
Dertli çalar dertli söylerim…
Yalın ve sade kendimi dinlemekle
Ve zemherileri saymakla geçer bu dertli ömürlerim…
Sevgilinin ardından söylenen dertli şarkılarda kendini bulmak gibidir. Elinden alınmışlığın çaresizliğini işte o zemherilerde yaşamaya başlarsın. Çünkü soğuktur zemheriler. Isıtmaz yüreğindeki yatağını sevgilinin ve hep acıtır. Sarsılırsın, irkilirsin soğuk beyazlıklar içinde. Sonraları kentler geçer aklından uzak kentler. Gitmek ümidiyle sarılırsın. Ama nafile kendinle gelir bütün sevda yokuşları ardın sıra bir bir…
Ayaklarına dikenler batar sonraları. Tozlu çamurlu yollar kirletir beyazlığını. Düşünemezsin. Ağlayamazsın sebepsiz yere. Bir meyhane çıkmazı gelir hep aklının ucuna. Sorgularsın kendini. Düşünürsün yine zemheri…
Düşünürsün ve yine düşünürsün ince bacaklı narin sevgilini.
Çölde bir bardak su gibi, nefes gibi gelir aklına ince bacaklı narin sevgili. Sonraları yatamazsın. Hayaller döşenir gözlerinin karanlığına. Mutluluktan bahsedersin hep kendini aldatırcasına. “daha bir kibar durursun hayatta”.
Kalsın
Giderken kapıyı öyle bir kapat ki
Kararlı olsun
Seni geri istemeyeyim
Benim sevdam ardın sıra
Yalın ayak kalsın…
Popularity: 6% [?]